Wat in Washington werd uitgetekend als een bliksemcampagne voor een Iraanse regimewisseling, is voor Trump en Netanyahu ontaard in een diep moeras. Terwijl het Witte Huis vasthoudt aan het waanidee dat het de wereld naar zijn hand kan zetten, bewijst de realiteit: het tijdperk van de unipolaire macht is voorbij.

De impopulariteit van premier Benjamin Netanyahu weerhoudt een meerderheid van de Israëli’s er niet van de oorlog tegen Iran zonder voorbehoud goed te keuren. Afgezien van het trauma dat de aanval van 7 oktober 2023 veroorzaakte, werpt deze heilige eenheid een licht op de tegenstrijdigheden van de Israëlische samenleving en op haar weigering om ook maar enige zelfkritiek te uiten over de terreur die Tel Aviv aanricht in de regio.

‘Gerichte aanvallen’, satellietgestuurde gevechtsvliegtuigen, spitstechnologische raketten… Oorlog voeren met luchtbombardementen die op het eerste gezicht een eenvoudig videospel lijken, zou het mogelijk maken strategische doelen effectief te liquideren, zonder het leven van de eigen troepen in gevaar te brengen. De geschiedenis toont echter aan dat dit soort methodes naar een impasse leidt.

De Europese Unie verhoogt haar militaire budget en Israël zal de belangrijkste begunstigde zijn. Het volgende kaderprogramma van de EU voor onderzoek en innovatie, “Horizon 2028”, zal de militaristische waanzin en de samenwerking met de genocidale Israëlische staat nog verder opdrijven.

De afgelopen twintig jaar had Duitsland geen ziekenhuisplan omdat alles aan de markt werd overgelaten. Vandaag wordt er, samen met het leger, wel gepland en wil men van Duitsland een oorlogshub maken.

Abby Martins laatste documentaire, Earth’s Greatest Enemy, maakt de balans op van de milieuschade die de Amerikaanse oorlogsmachine heeft aangericht en volgt de vernietiging van vergiftigde militaire bases tot smeltende poolkappen.

De welvaartsstaat werd niet gecreëerd door een verlichte dialoog of door zogenaamde verstandige, gematigde politiek. Hij was het product van decennialange klassenstrijd, waarbij arbeiders via collectieve actie sociale rechten en bescherming afdwongen van het kapitaal.

De geschiedenis van de sociale zekerheid is het resultaat van een eeuw klassenstrijd. Ook vandaag wordt er gestreden om deze “ kathedraal van de arbeiders ” te beschermen , tegen hen die de geschiedenis willen herschrijven en voor het behoud van dit brok socialisme binnen het kapitalisme.

Volgens Clarisse Van Tichelen en Louise Lambert is de sociale zekerheid een instelling die het mogelijk heeft gemaakt om levensbehoeften te onttrekken aan de logica van de markt. De sociale zekerheid lijdt niet aan buitensporige uitgaven, maar aan georganiseerde onderfinanciering.