Europa mag en kan niet langer op de VS rekenen. Volgens Joseph Stiglitz zou een grotere onafhankelijkheid van de Verenigde Staten en hun infrastructuur een belangrijke economische vooruitgang voor Europa kunnen betekenen.

Op 14 juni trekken we door de straten van Brussel. Niet voor een kleinigheid, maar voor een fundamentele keuze: “welfare, not warfare”. Welvaart, geen oorlog. Zorg, geen raketten. Pensioenen, geen gevechtsvliegtuigen. Scholen, geen tanks.

Aan beide kanten van het land wordt de toegang tot het hoger onderwijs aangevallen. Toch, wanneer men de enkele miljoenen vergelijkt die de ministers bijeen schrapen op de rug van de studenten met de miljarden die men vindt voor de oorlog, wordt alles in perspectief geplaatst: de deuren van het hoger onderwijs sluiten en de oorlog als enige horizon bieden, dat is een keuze en geen fataliteit.

Terwijl Europa volop militariseert onder het mom van de veiligheid, blijven de impact op het klimaat en de sociale gevolgen van die blinde koers grotendeels buiten schot in het publieke debat. Oorlog, fossiele brandstoffen en geopolitieke rivaliteit vormen een dubbele dreiging: voor de groene transitie én voor de levenskwaliteit van de werkende klasse.

Hoe kunnen we de opkomst en de rol van de Amerikaanse technologie-industrie begrijpen? In pers en tijdschriften strijden begrippen als ‘technofeodalisme’, ‘donkere Verlichting’ en ‘technofascisme’ om de eerste plaats als trendy conceptuele doorbraak. Een historisch perspectief relflecteert echter een ouder, maar steviger begrip: imperialisme.

De Arizona-coalitie voert een offensief tegen de ziekenfondsen: te rijk, te politiek, te weinig efficiënt. Achter dat discours schuilt een bredere strijd over solidariteit, marktwerking en wie er straks nog toegang heeft tot kwaliteitsvolle zorg.

Wat in Washington werd uitgetekend als een bliksemcampagne voor een Iraanse regimewisseling, is voor Trump en Netanyahu ontaard in een diep moeras. Terwijl het Witte Huis vasthoudt aan het waanidee dat het de wereld naar zijn hand kan zetten, bewijst de realiteit: het tijdperk van de unipolaire macht is voorbij.

De impopulariteit van premier Benjamin Netanyahu weerhoudt een meerderheid van de Israëli’s er niet van de oorlog tegen Iran zonder voorbehoud goed te keuren. Afgezien van het trauma dat de aanval van 7 oktober 2023 veroorzaakte, werpt deze heilige eenheid een licht op de tegenstrijdigheden van de Israëlische samenleving en op haar weigering om ook maar enige zelfkritiek te uiten over de terreur die Tel Aviv aanricht in de regio.

‘Gerichte aanvallen’, satellietgestuurde gevechtsvliegtuigen, spitstechnologische raketten… Oorlog voeren met luchtbombardementen die op het eerste gezicht een eenvoudig videospel lijken, zou het mogelijk maken strategische doelen effectief te liquideren, zonder het leven van de eigen troepen in gevaar te brengen. De geschiedenis toont echter aan dat dit soort methodes naar een impasse leidt.