Een spontane beweging van middelbare scholieren die de tekortkomingen van het onderwijssysteem aan de kaak stelde, vond aansluiting bij andere vormen van onvrede. Ze schaarde diverse sectoren van de samenleving achter zich. Tot nu toe mislukten de pogingen om de demonstranten te verdelen.

Academici zoals Nathan Cofnas zijn er niet om aan eerlijke wetenschap te doen. Ze functioneren als ideologische ijsbrekers in een bredere cultuurstrijd die het aloude biologische racisme opnieuw willen normaliseren. Links mag die culturele strijd niet aan extreemrechts overlaten, maar moet zelf voluit in het tegenoffensief gaan.

Na de hittegolf en de megabranden van deze zomer dreigt er een nieuwe plaag: honger. Die zou een andere temperatuur kunnen doen stijgen: die van de bevolkingswoede.

De opmars van linkse kandidaten in de VS zet Donald Trump ertoe aan de strijd tegen het communisme tot een van zijn belangrijkste campagneonderwerpen te maken. Over eerdere aanslagen door extreemrechts wordt daarentegen met geen woord meer gerept.

Deze keer is het zover: Duitsland is weer een westerse grootmacht zoals alle andere. De heersende klasse zat lang gevangen in historische scrupules. Dat gewetensbezwaar belette haar Europa op een andere manier te domineren dan via begrotingsdiscipline en handelsoverschotten. Nu ze zich daarvan bevrijd heeft, voelt ze zich geroepen tot de ontwikkeling van een zuiver nationale ambitie: de opbouw van ‘het krachtigste conventionele leger van Europa’.

De oorlog tegen Iran draait niet alleen om olie. Voor politiek econoom Adam Hanieh onthult de oorlog een dieper conflict over de controle van handelsroutes, infrastructuur, kapitaal en de politieke orde in West-Azië, tegen de achtergrond van de tanende Amerikaanse hegemonie.

3000 doden tijdens drie hittegolven, 3000 hectare afgebrand in de Hoge Venen, en wat doet Arizona? Een sms sturen met de boodschap ‘Drink water’ en bidden om regen. Dit is geen toeval, maar het gevolg van een systeem dat ons niet beschermt tegen een crisis die het zelf veroorzaakt.

Die Linke won Berlijn op de meest concrete vraag van allemaal: wie kan hier nog wonen? Nauwelijks waren de stemmen geteld of banken, vastgoedconcerns, patroons, politie, federale regering en buitenlandse lobby’s kwamen in beweging. Wat volgde is meer dan een strijd om het stadhuis: het is een open klassenstrijd over wie de stad bezit, wie haar bestuurt en hoe ver een verkiezingsoverwinning werkelijk mag gaan.

Plug Power schrapt zijn investering in groene waterstof in Antwerpen. Ook elders liggen groene projecten stil. Dat legt een kapitalistische impasse bloot: goedkope wind- en zonnestroom is goed voor de samenleving, maar ondergraaft de winstgevendheid. Hoe komt dat?