Ogenschijnlijk heeft de geschiedenis politiek en beleefdheid zo nauw met elkaar verbonden dat grofheid vandaag als een vorm van verzet wordt gezien. Er is een nieuwe stijl van leiderschap ontstaan die opvalt door zijn dreigementen, zijn beledigingen, en zijn gezwaai met kettingzagen. De aanhangers van deze nieuwe stijl doen zich voor als ‘authentieke’ aanhangers van het anti-establishment. Hun reactie op het tanende vertrouwen in de institutionele politiek wakkert echter het groeiende wantrouwen verder aan.

Slovenië, een voortrekker in de verdediging van de Palestijnse zaak, bezwijkt onder de toenemende Israëlische druk op het politieke leven van het land. Dit artikel onthult de greep die Israëlische bedrijven als Black Cube en Check Point hebben op de cyberveiligheid en de soevereiniteit van Europese landen. Toch blijft de Europese Unie zwijgen. Daarmee legt ze haar kwetsbaarheid voor buitenlandse beïnvloeding bloot.

Tijdens de campagne voor de Franse gemeenteraadsverkiezingen richtten aan Tel Aviv gelieerde instanties zich tegen La France insoumise (LFI). Andere zouden destabilisatieoperaties hebben uitgevoerd tijdens de Sloveense parlementsverkiezingen. Wie zich echter al jaren openlijk in het Europese politieke leven mengt, ten dienste van Israël, is het European Leadership Network (Elnet).

Een tikkende tijdbom dreigt te ontploffen in de krochten van de gedereguleerde financiële wereld. Buiten het zicht van het grote publiek borrelt de snelkookpan van ‘private credit’ al jaren. Maar de crediteuren raken zo langzamerhand in paniek. Een crisis in deze sector zou een verwoestende kettingreactie veroorzaken in een economie die al verzwakt is door de stijgende energieprijzen.

Herstructureringen, ontslagen, sluitingen van fabrieken: de Europese auto-industrie wankelt en schakelt over op de wapenindustrie. Ze kiest voor winst voor haar aandeelhouders, technologische achterstand en oorlog, terwijl welvaart en vrede wel degelijk mogelijk zijn.

Trump is zowel breuk als continuïteit. In eigen land wil hij de verworvenheden van de burgerrechtenrevolutie ongedaan maken en de onbelemmerde macht van het bedrijfsleven herstellen. In het buitenland hanteert hij dezelfde imperiale logica die ook elke regering vóór hem domineerde.

Belangrijke verjaardagen staan met stip genoteerd in de redactiekalender. Niet om een verjaardagskaart te schrijven, niet uit nostalgie maar om te herinneren en de balans op te maken met de blik vooruit. Niet de officiële balans van plechtige toespraken en journalistieke annalen. Maar de andere, die van de doorleefde werkelijkheid van de ‘gewone’ mensen en hun strijd voor een beter bestaan.

Als de voormalige slaaf Frederick Douglass, intussen een erkend schrijver en uitgever, op 4 juli 1852 zijn speech houdt, leven er in de Verenigde Staten nog 3,2 miljoen mensen in slavernij. We bevinden ons dan een decennium voor de Burgeroorlog die tot de afschaffing van de slavernij zal leiden. Douglass is uitgenodigd om in New York te spreken voor de Ladies’ Anti-Slavery Society ter gelegenheid van de verjaardag van de Amerikaanse onafhankelijkheid.

Wit pak, flinke snor en wilde bos haar, sigaar in de hand en altijd voorzien van een droog gevoel voor humor. In de Verenigde Staten is het een klassiek archetype in cartoons, films en memes. En het verwijst naar Mark Twain (1835-1910), bij zijn dood door de New York Times uitgeroepen tot “de grootste humorist die het land ooit heeft voortgebracht”. Nobelprijswinnaar William Faulkner noemde hem “de vader van de Amerikaanse literatuur”. Twain schreef romans, essays en satire en was de meest gevraagde publieke spreker van zijn tijd.