Artikel

Intellectuele eigendom en vaccinimperialisme

Amaka Vanni

—30 september 2021

Ongelijkheid op het gebied van gezondheidszorg en ongelijke toegang tot vaccins zijn geen ongelukkige uitkomsten van het wereldwijde stelsel van intellectuele eigendom – ze maken deel uit van de centrale architectuur ervan. Het systeem werkt precies zoals het is bedoeld.

Terwijl het coronavirus mensenlevens en economieën verwoest, heeft de reactie op deze verlammende pandemie ook de vindingrijkheid van de mensheid aan het licht gebracht. Binnen enkele maanden na het begin van de pandemie deelden onderzoekers in China, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten informatie over de genoomsequentie van COVID-19 om zo de structuren te onthullen van de belangrijkste eiwitten waaruit het nieuwe coronavirus is opgebouwd.1 Deze specifieke wetenschappelijke doorbraak had jaren kunnen duren als deze wetenschappers niet hadden samengewerkt door bevindingen en expertise te delen. Naarmate de verwoesting door COVID-19 toenam en de wereldwijde impact ervan bekend werd, ontstonden er bovendien partnerschappen tussen verschillende regeringen, onderzoeksinstellingen, internationale organisaties, actoren uit de particuliere sector en filantropische instellingen voor de ontwikkeling van vaccins tegen het virus. Een grote overwinning is dat een jaar nadat COVID-19 voor het eerst de kop opstak, verschillende kandidaat-vaccins werden uitgerold en er nog veel meer zijn die op dit moment klinisch getest worden.

De reactie op COVID-19 heeft aangetoond wat kan worden bereikt wanneer de wereld samenwerkt, maar heeft ook drie onderling samenhangende pijnpunten blootgelegd.

Sorry, dit artikel is alleen voor leden. Inschrijven of Login als u al een account hebt.