In september 1964 trekt een rouwstoet van wel vijfentwintigduizend mensen over het Rode Plein in Moskou. Ze brengen een laatste eerbetoon aan de voorzitster van de Communist Party of the United States of America (CPUSA) die op reis was in de Sovjet-Unie toen ze ziek werd en onverwachts overleed. Dat ze als Amerikaanse een staatsbegrafenis kreeg op het Rode Plein, was ongezien. Elizabeth Gurley Flynn (1890-1964) had er een bewogen leven vol engagement op zitten. Op zestienjarige leeftijd klom ze op een houten kist nabij Times Square in New York om voorbijgangers toe te spreken over vrouwenrechten en socialisme. Ze werd vrijwel meteen gearresteerd, maar toch liet haar eerste speech indruk na. Een Broadwayproducer bood haar zelfs terstond een contract als actrice aan. Flynn wou echter geen teksten van anderen voorlezen, maar haar eigen gedacht zeggen. In 1907, nog altijd maar zeventien, werd ze voltijds vakbondsorganisator. Ze verwierf al snel de reputatie één van de meest getalenteerde, gevatte en intelligente sprekers aan de oostkust te zijn. Flynn ondersteunde stakingen van textielarbeidsters in Pennsylvania, zijdewevers in New Jersey, restaurantbedienden in New York, mijnwerkers in Minnesota en ga zo maar door. Één van haar stokpaardjes was opkomen voor het recht op vrije meningsuiting. Tijdens de Eerste Wereldoorlog richtte ze de Workers’ Defense Union op om syndicalisten, socialisten en activisten te verdedigen die onder de Espionage Act werden gearresteerd of gedeporteerd. In 1920 was Flynn een van de oprichters van de American Civil Liberties Union (ACLU), nog altijd een sterkhouder van het democratische middenveld in de VS. Vanaf 1937 had Flynn een partijkaart van de CPUSA op zak en schreef ze wekelijks voor de partijkrant The Daily Worker. In haar columns richtte ze de aandacht op de misdaden van de fascistische regimes in Europa, de groeiende politieke intolerantie in de VS en het brutale racisme tegen Afro-Amerikanen. Binnen de ACLU vreesden sommigen dat Flynns overstap naar de communisten zou afstralen op de organisatie, waarop ze uit het bestuur werd gezet. Dit zou onbedoeld het startsein geven voor een heksenjacht op communisten na de Tweede Wereldoorlog. Flynn zette zich als vanouds in voor hun verdediging, tot ze uiteindelijk in 1951 zelf veroordeeld werd tot drie jaar gevangenis voor “aanmoedigen tot de gewelddadige omverwerping van de overheid”. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de anticommunistische propaganda even ingehaald door de doorslaggevende rol die de communisten speelden in de overwinning op het fascisme. In 1946 verspreidde de CPUSA daarom een brochure, geschreven door Elizabeth Gurley Flynn, om de werkende mensen van Amerika kennis te laten maken met waar het communisme echt voor staat. Meet the communists plaatst het werk van de CPUSA in een internationale context en benadrukt tegelijk het specifiek Amerikaanse karakter van hun strijd. Armoede en ongelijkheid, imperialisme en de speciale noden van Afro-Amerikanen, vrouwen en jongeren komen aan bod.

 

Elke dag, overal ter wereld, zijn communisten in het nieuws — in China, Frankrijk, Korea, Brazilië, Italië, België en natuurlijk in de Sovjet-Unie. De Italiaanse Communistische Partij, die een kwart eeuw lang ondergronds tegen Mussolini heeft gestreden, telt nu 1.708.000 leden en neemt haar plaats in de coalitieregering. De Chinese communisten, met 1.210.000 leden, werken mee aan een coalitieregering die 95.500.000 mensen leidt in de bevrijde gebieden van China. De Franse Communistische Partij heeft een miljoen leden en krijgt vijf miljoen stemmen; 151 Franse communisten worden verkozen tot lid van de grondwetgevende vergadering en acht communisten maken deel uit van de Franse regering. Er zijn sterke communistische partijen in Chili, Colombia en andere Zuid-Amerikaanse landen. In India, Egypte, Indonesië, Korea, Haïti, Puerto Rico en op de Filipijnen behoren de communisten tot de leiders in de strijd voor nationale onafhankelijkheid. Overal waar gestreden wordt voor de vrijheid van het volk, tref je communisten aan in de voorhoede.

De bevrijde volkeren ontsnapten nog maar kort geleden uit de verschrikkingen van het fascisme. Ze kunnen de eerdere waarschuwingen van de communisten, noch hun heldendom toen deze waarschuwingen faalden, nooit meer vergeten. Duizenden communisten werden door de duivelse nazi’s doodgeschoten, onthoofd, geslagen, uitgehongerd en doodgemarteld in gevangenissen, concentratiekampen en martelkamers. Het bloed van de gemartelde communisten schreeuwt om wraak. Wraak voor de lijdende volkeren voor wier belang zij stierven. Communisten die de oorlog en de terreur overleefden, zijn vandaag de vertrouwde en gerespecteerde leiders van hun volk.

Communisten hadden het volk al vanaf het allereerste begin gewaarschuwd voor Hitler, voor Mussolini, voor Franco en voor de sluwe internationale bankiers en kapitalisten die hen steunden. Zelfs toen de dreiging van deze sinistere figuren nog werd gebagatelliseerd, zagen de communisten duidelijk de gevaren die zij in zich droegen. Later waarschuwden ze tegen het paaien van het fascisme door ze het ene na het andere hulpeloze land in zijn gulzige muil te werpen: China, Spanje, Ethiopië, Polen, Tsjechoslowakije, Oostenrijk… om ten slotte heel Europa te overspoelen met een golf van terreur.

Communisten riepen luidkeels tegen de volkeren van de wereld dat alleen een sterke alliantie en blijvende vriendschap met de Sovjet-Unie de fascistische agressie kon verslaan. Communisten waarschuwden in elk land onophoudelijk voor pro-fascisten in de regering en voor sluwe kapitalisten die Hitler verkozen boven de democratie. Communisten waarschuwden voor wie het volk verdeelde en de ene groep tegen de andere opzette door middel van een jacht op roden, joden, arbeiders en negers want dát waren Hitlers scherpste en meest verdelende wapens.

Overal waar gestreden wordt voor de vrijheid van het volk, zul je communisten aantreffen in de voorhoede.

De Europese bevolking leerde de waarheid van de communistische waarschuwingen kennen door verschrikkelijke rampen en onbeschrijfelijke smart. Ze zagen hoe de communisten uitgroeiden tot moedige leiders van het Franse verzet en tot partizanen in Italië, Griekenland, Joegoslavië en Polen. Ze zagen hoe 75.000 bekende communisten door de nazi’s in Frankrijk als gijzelaars werden doodgeschoten. Vandaag eren ze de partij als ‘de Partij van de Geëxecuteerden’. Dit is waarom communisten wereldwijd het nieuws halen. Ze halen het nieuws bij elke kwestie, en het is nieuws van het volk. De bevrijde volkeren zullen de macht nooit meer in zulke handen teruggeven. Ze keren zich af van het kapitalisme en richten zich op een nieuw soort democratie; ja, op het socialisme in het Europa van vandaag. (…)

Maar hoe zit het met de Verenigde Staten — ons eigen land, dat vandaag het hoofdkwartier is van de machtigste kapitalistische klasse ter wereld — een brutale, meedogenloze, reactionaire, roofzuchtige, imperialistische klasse van profiteurs en uitbuiters ? Hoe zit het met onze Amerikaanse monopolistische kapitalistische klasse — de zestig families die het economische leven van ons land bezitten en beheersen — die gehaat en gevreesd worden door de volkeren van Europa en Azië ? Wij, de Amerikaanse Communistische Partij, bestrijden hun heerschappij hier in eigen land en in het buitenland.

Het hele smerige en verachtelijke verhaal van de betrokkenheid van het Amerikaanse monopoliekapitaal bij de opkomst van het nazisme en het fascisme, van zijn geheime relaties met Hitler, Mussolini en Franco, van zijn banden met Europese kartels en van zijn huidige pogingen om de brokstukken van het Europese kapitalisme te redden, moet nog volledig worden verteld. Oorlogszucht steekt zijn lelijke kop op in ons eigen land. ‘We zullen tegen de Sovjet-Unie moeten vechten!’, klinkt het. Niet de fascist Franco, maar onze dappere bondgenoot, de Sovjet-Unie, is hier het doelwit van de aanval.

Geen enkele retoriek over democratie en ‘interne goede wil’ kan het feit verbergen dat het Amerikaanse imperialisme een reactionaire koers is ingeslagen in de wereldpolitiek. Om de wereld te domineren, gebruikt het Amerikaanse imperialisme zijn enorme rijkdom en macht om volkeren overal te chanteren. Kijk maar naar zijn staat van dienst in de bezette zone van Duitsland waar het zich verzet tegen elke stap in de richting van de denazificatie van het land. Kijk maar naar zijn interventie in China waar het de sterkte van zijn strijdkrachten inzet aan de zijde van Chiang Kai-shek om de democratische eenwording van China te verhinderen. Overal kiest het de kant van de decadente, imperialistische, antidemocratische groeperingen tegen de nieuwe democratische doelstellingen van het volk. (…)

Het Amerikaanse volk heeft de plicht om elke stap van het grootkapitaal in de richting van wereldheerschappij aan te vechten. Wat het grootkapitaal doet om het fascisme in Spanje en Griekenland te helpen, zou de Amerikanen tot de grootste bezorgdheid moeten aanzetten. Wat het kapitalisme hier in de VS op dit moment met ons en onze kinderen doet, is ook een voorbode van een mogelijke fascistische ontwikkeling. De vreugdevolle vieringen van de V-J Day waren nog niet voorbij toen duizenden arbeiders werden ontslagen. Opgeblazen door oorlogswinsten en zich verheugend op de verwachte cadeautjes van Uncle Sam, gingen ze een verbond aan dat Philip Murray terecht omschrijft als ‘een kwaadaardige samenzwering’, een complot om de vakbonden te verpletteren en de prijsregulering te vernietigen.

De arbeiders werkten toegewijd om de goederen voor onze strijders te produceren. De beloning is nu loonsverlagingen, prijsverhogingen, gerechtelijke bevelen en het spookbeeld van werkloosheid. De teruggekeerde veteraan krijgt een somber welkom: geen baan, geen huis, geen kleding. Negers — zowel soldaten als burgers — worden nog schandaliger dan voor de oorlog onderworpen aan Jim Crow-wetten door segregatie, discriminatie, achterstelling op de arbeidsmarkt en door geweld. Kiezers die hebben geholpen de overleden president Roosevelt aan de macht te brengen, zien hoe zijn programma teniet wordt gedaan door de concessies van de regering-Truman aan het grootkapitaal. Alle verworvenheden die arbeiders, de zwarte bevolking en de vrouwelijke werknemers tijdens de oorlog hebben behaald, worden vandaag ofwel terzijde geschoven ofwel ernstig bedreigd.

Dat een arbeider die in staat en bereid is om te werken werkloos moet toezien en dat een kind honger kan lijden zou het kapitalisme het bestaansrechtrecht te ontnemen.

Is dit de brave new world waar de soldaat in de loopgraaf, de jonge vrouw thuis, het meisje in de fabriek van bommenwerpers en de zwarte piloot tijdens de oorlog van droomden?

Dit is een prachtig, rijk land, met een overvloed aan natuurlijke hulpbronnen. Maar die behoren niet toe aan het volk. Ze behoren toe aan de Morgans, de Rockefellers, de Mellons, de du Ponts — duizenden bedrijven, spoorwegen, mijnen, nutsbedrijven, staal, auto’s, kranten, verzekeringsmaatschappijen. Hoeveel er ook wordt geproduceerd, vandaag behoort niets ervan toe aan het volk. Dat een arbeider die in staat en bereid is om te werken werkloos kan zijn, dat de stank van de sloppenwijken uit al onze grote steden kan opstijgen, dat een kind honger kan lijden, dat alles zou het kapitalisme het recht moeten ontnemen om nog langer te bestaan. Heb je je nooit afgevraagd of dit wel de beste van alle mogelijke werelden is ? Heb je je nooit afgevraagd wat je kunt doen om deze omstandigheden te helpen veranderen ? (…)

Misschien vraag je je op dit moment af: ‘Wat bedoelen jullie communisten eigenlijk als jullie het over ‘socialisme’ hebben?’ Het is niet ingewikkeld. We bedoelen collectief eigendom door het hele volk van alle maatschappelijk noodzakelijke productiemiddelen (grond, natuurlijke hulpbronnen, industrieën, spoorwegen, banken, communicatie, enz.) en de exploitatie daarvan via een planeconomie die een ruime voorziening en rechtvaardige verdeling van alle goederen en diensten aan alle mensen garandeert. Socialisme sluit privébezit van persoonlijke eigendommen niet uit; in feite zouden de meesten van ons onder het socialisme veel meer hebben dan wat we nu hebben. Socialisme ontzegt iedereen het recht om spaargeld of bezittingen te gebruiken om de arbeid van anderen uit te buiten. Onder het socialisme is werk het recht en de plicht van iedereen die ertoe in staat is.

Onder het socialisme is er geen werkloosheid, geen gevaar voor de onvermijdelijke crises van het kapitalisme. Er is werk voor iedereen, onder gezonde en veilige omstandigheden; er is een voortdurende toename van de publieke welvaart onder een nationaal economisch plan; er zijn gestaag verbeterende materiële omstandigheden, meer vrije tijd, een verhoging van het culturele niveau. Er is volledige gelijkheid van vrouwen en mannen op alle gebieden van het leven en voor alle burgers, ongeacht hun ras, huidskleur of nationale afkomst.

Naarmate de geschiedenis de tegenstrijdigheden, zwakheden en misdadige tekortkomingen van het kapitalisme en de verschrikkelijke gevolgen ervan, hier en elders, blootlegt, wordt ons perspectief op het socialisme met de dag duidelijker en de noodzaak ervan dringender. (…) Heb je ooit een communist ontmoet ? Misschien ben je zelf wel een communist en wist je het niet eens. Als we gezellig met je konden gaan samenzitten, zouden we al snel ontdekken hoe erg we het met elkaar eens zijn. Het gebeurt elke dag — in gesprekken met taxichauffeurs, soldaten in de trein, vrouwen in de bus — en ik merk zelden dat we het oneens zijn over fundamentele kwesties. (…)

Wie zijn we, de communisten van Amerika ? We zijn Amerikanen, autochtonen en immigranten; we spreken alle talen; we zijn van alle religies; van alle huidskleuren; mannen en vrouwen; jong en oud. We zijn mijnwerkers, staalarbeiders, spoorwegarbeiders, elektriciens, textielarbeiders, kantoormedewerkers, vakbondsleden, boeren, veteranen, intellectuelen, huisvrouwen, studenten. We zijn een dwarsdoorsnede van Amerika. We zijn mensen, net als u. Communisten hebben geen andere belangen dan die van het volk, geen bekrompen, egoïstische ‘bijbedoelingen’. Communist zijn is geen individueel carrièreplan. ‘Het grootste goed voor het grootste aantal, dát is het ethische concept van de communisten.’ (…)

We nodigen in het bijzonder veteranen uit die vóór hun diensttijd misschien nog nooit contact hebben gehad met ons, maar die in het buitenland communisten hebben ontmoet en hun moed hebben leren kennen. Ze hebben hen ontmoet in het verzet in Frankrijk, bij de partizanen in Italië en in Joegoslavië. Duizenden teruggekeerde soldaten bekijken de communisten met andere ogen. Noch de soldaten in het buitenland, noch hun teruggekeerde kameraden, noch hun families willen zien dat onze legers onderdrukte mensen in India, Indonesië of China neerschieten. De militaire strijd is voorbij. We willen onze soldaten terug, als gewone burgers. We willen ze terug in de winkel, bij de stakingsposten, in het stemhokje.

We nodigen in het bijzonder de Afro-Amerikanen uit, mannen en vrouwen, die diep en terecht verontwaardigd zijn over de segregatie, de discriminatie, het lynchen en het geweld.

De Communistische Partij is compromisloos gekant tegen alle concepten van blanke suprematie als onderdeel van dezelfde barbaarse ideologie die de fascistische, Arische suprematie en het antisemitisme voortbracht. Het kapitalistische Amerika zegt nu tegen onze zwarte burgers: ‘Ga terug naar de keuken, terug naar de baantjes als portier, terug naar de ongeschoolde, onderbetaalde, overwerkte, smerige, ondergeschikte baantjes; terug naar de plantages. Zet je dienstmeisjeskapje op, trek die geflapte overall aan, leg je diploma’s, je keurige uniformen, je dienstlintjes, je medailles en je vakbondskaart opzij — vergeet de vier vrijheden, ‘blijf (weer) op je plaats’ — achterin de bus, let (weer) op dat bordje: ‘Alleen voor blanken’. De Communistische Partij bestrijdt al deze schandelijke Jim Crow-praktijken. Eenheid van zwarte en blanke arbeiders en alle andere vrijheidslievende mensen is een van de belangrijkste doelstellingen van de Communistische Partij.

We nodigen alle vrouwen in de vakbonden uit, evenals de echtgenotes en moeders op de boerderijen en in de huizen in de steden. Vrouwen worden geplaagd door de hoge kosten van levensonderhoud, door de behoefte aan kinderopvang, door de angst voor werkloosheid van de echtgenoot of van henzelf. Wij communisten staan op het recht van vrouwen op werk, op gelijke anciënniteit, op gelijke beloning en op adequate bescherming op het werk. In het Europa van vandaag is het de wil van vrouwen een wereld tot stand te brengen waarin alle kinderen veilig, normaal en gelukkig zijn. Daarom stemmen miljoenen vrouwen in Europa communistisch.

Het hele smerige en verachtelijke verhaal van de betrokkenheid van het Amerikaanse monopoliekapitaal bij de lancering van het nazisme en fascisme moet nog worden verteld.

We richten onze uitnodiging tot de jeugd, wier leven wreed werd onderbroken door een oorlog, wier ambities worden gedwarsboomd, wier plannen voor een carrière in de kunsten, de vrije beroepen en de wetenschappen worden afgebroken door armoede. We bieden de jeugd een zinvol leven aan — een kans om te helpen bouwen aan een nieuwe, vrije, socialistische wereld.

Maar bovenal nodigen we arbeiders (onder wie natuurlijk ook zwarten, vrouwen, veteranen en jongeren) uit om zich bij onze partij aan te sluiten. Onze voornaamste aandacht gaat in deze campagne voor nieuwe communisten uit naar de arbeiders. De arbeidersklasse is de levende kern, het hart en de ziel van elke natie. Een communistische partij kan niet functioneren zonder een brede, diepe en stevige basis van arbeidersleden. Communisten sluiten zich aan bij alle progressieve arbeiders in elke onmiddellijke eis om de gevestigde arbeids- en levensstandaarden van de vakbonden te beschermen en te verbeteren. (…)

De Amerikaanse arbeidersklasse is van oudsher strijdbaar. Nu miljoenen arbeiders deelnemen aan de grootste stakingen die dit land ooit heeft gezien, zagen de miljardenbedrijven onlangs hun enorme fabrieken lamgelegd — zo dood als een kerkhof lagen ze erbij ! Alleen de arbeiders konden ze weer tot leven wekken. De georganiseerde arbeidersbeweging staat vandaag veel sterker dan na de laatste oorlog, zowel in aantal als in politieke opvattingen over haar macht. Vandaag is de arbeidersbeweging een kracht om rekening mee te houden in Amerika. Ze is in staat om politiek het offensief te nemen ter aanvulling van de verdediging van haar loon- en stakingsstrijd. Hoe sterk de Amerikaanse kapitalisten ook zijn en hoe ambitieus ze ook zijn om de wereld te beheersen, toch vrezen ze de opkomende golf van de volksbeweging. (…)

Kunnen wij Amerikanen achterblijven terwijl de rest van de wereld vooruitgaat ? Sluit u nu bij ons aan om de macht van de trusts in te perken. Laten we onszelf beschermen en de mensen in andere landen helpen door deze vijanden van de democratie en van de vooruitgang te ontwapenen. Laten we de oorlogszuchtigen die opriepen tot oorlog tegen het land van het socialisme van antwoord dienen. Laten we het Amerikaanse volk mobiliseren tegen een Derde Wereldoorlog. Laten we afrekenen met alle vijanden van de mensheid in onze tijd en in onze generatie, zodat onze kinderen kunnen genieten van een gelukkig en vrij bestaan. Ben je klaar om je aan te sluiten bij de zaak van het volk tegen het kapitalisme ? Dan ben je klaar om lid te worden van de Communistische Partij.