Wat in Washington werd uitgetekend als een bliksemcampagne voor een Iraanse regimewisseling, is voor Trump en Netanyahu ontaard in een diep moeras. Terwijl het Witte Huis vasthoudt aan het waanidee dat het de wereld naar zijn hand kan zetten, bewijst de realiteit: het tijdperk van de unipolaire macht is voorbij.
Economische oorlogsvoering is nooit abstract. Ze snijdt altijd diep in het dagelijkse leven van gewone mensen. Decennialang hebben de Verenigde Staten verwoestende sancties en wurgtarieven als wapen ingezet tegen Cuba, Venezuela, Iran en tal van andere landen. Maar in maart 2026 krijgt Washington een koekje van eigen deeg wanneer Iran de Straat van Hormuz afsluit. De imperiale boemerang keert met een rotvaart terug en deelt een ongeziene klap uit aan de mondiale toeleveringsketens.
Het imperialisme stikt in zijn eigen schulden, loopt vast in technologische overmoed en faalt moreel op alle fronten.
De polsslag van onze wereldeconomie wordt vandaag bepaald door een flessenhals van amper drieëndertig kilometer breed. Daar, in de Straat van Hormuz, glijdt dagelijks een vijfde van de mondiale olieproductie voorbij. Vóór de illegale Amerikaans-Israëlische aanval functioneerde die vitale waterweg nagenoeg rimpelloos. Vandaag is de situatie totaal geëscaleerd.
De gevolgen voor de wereldmarkt zijn ronduit catastrofaal. In grote delen van Azië is de impact verwoestend. Sri Lanka zag zich gedwongen een vierdaagse werkweek in te voeren en brandstof te rantsoeneren. In Vietnam vraagt de overheid burgers om van thuis te werken teneinde energie te besparen. Miljoenen gezinnen in India en Pakistan worden geconfronteerd met onbetaalbare basisbehoeften zoals kookolie. Zij betalen de prijs van het feit dat Trump en Netanyahu hun voeten vegen aan het internationaal recht.
Maar zoals steeds vallen de klappen niet overal. Terwijl de werkende klasse de rekening betaalt, vieren de oliegiganten hoogtij. In de begindagen van het conflict verdienden de honderd grootste olie- en gasbedrijven naar schatting 30 miljoen dollar per uur extra (!) aan de door oorlog opgedreven prijzen.
De vampier die leeft van schuld
In haar documentaire Earth’s Greatest Enemy toont de Amerikaanse filmmaakster Abby Martin de onvoorstelbare omvang van het Amerikaanse oorlogsapparaat. Het is een monster dat 270.000 vaten olie per dag verslindt, miljarden dollars kapitaal opzuigt die elders productief besteed zouden kunnen worden en voortdurend conflict moet aanwakkeren om zelf in leven te blijven. Het Amerikaanse leger is een bodemloze veelvraat: hoe meer olie, kapitaal en oorlog het opslorpt, hoe groter zijn honger wordt.
Voor de Amerikaanse marineplanners is de Iraanse maritieme strategie een ontnuchterend moment. Hun peperdure vliegdekschepen en torpedojagers blijken plots logge, verouderde instrumenten
Geen enkele staat ter wereld kan zich zo diep in de schulden steken als de VS. Washington kan dat doen door de hegemonie van de dollar. In het voorjaar van 2026 bereikte de Amerikaanse staatsschuld de astronomische grens van 39 biljoen dollar. Die onzichtbare schuldenberg is de enige manier om de zichtbare oorlogsmachine draaiende te houden. De Duitse dichter Peter Hacks schreef ooit treffend dat het imperialisme een vampier is. “Het beest is dood”, merkte hij op, “en het blijft enkel uit de dood weg zolang het vers bloed kan blijven zuigen”.
De mythe van de onoverwinnelijkheid
De Amerikaanse overmoed is te pletter geslagen op een harde strategische realiteit. De aanname dat men een land van 92 miljoen inwoners met bombardementen kon ontwrichten, is een misrekening gebleken. In plaats van te plooien, antwoordt Iran met een dodelijk efficiënte asymmetrische maritieme strategie. De klassieke, grote schepen van de Iraanse marine incasseerden zware klappen, maar Iran blijft de Straat van Hormuz domineren met een wendbare muggenvloot. Snelle patrouilleboten, mobiele kustraketten en kleine onderzeeërs blijken zo goed als ongrijpbaar.
Voor de Amerikaanse marineplanners is dit een ontnuchterend moment. Hun peperdure vliegdekschepen en torpedojagers blijken plots logge, verouderde instrumenten. Ze worden gedegradeerd tot strategische ballast die ver buiten het bereik van vijandelijk vuur moet blijven om simpelweg te kunnen overleven. In de Rode Zee zagen we al een gelijkaardig scenario, toen de Amerikanen de vlag moesten strijken voor de Houthi’s, simpelweg omdat de peperdure westerse munitievoorraden uitgeput raakten.
Europese medeplichtigheid
Donald Trump mag dan wel luidkeels klagen dat de Europeanen te weinig doen om hem te steunen, de realiteit achter de schermen toont een heel ander beeld. Europese regeringsleiders veroordelen het geweld in het West-Azië hooguit met lippendienst, terwijl hun Navo-basissen draaien als een geoliede logistieke machine voor de Amerikaanse oorlogsinspanningen. Amerikaanse bommenwerpers, drones en oorlogsschepen worden continu bevoorraad, bewapend en aangestuurd vanuit militaire ankerplaatsen in het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Portugal, Italië, Frankrijk en Griekenland. De luchtmachtbasis van Ramstein in Duitsland functioneert als het kloppende hart van de operatie. Zo zijn Europeanen ten volle medeplichtig aan de escalatie in West-Azië. Zonder de Europese faciliteiten valt de hele Amerikaanse luchtbrug naar de Golfregio onherroepelijk stil.
De schaduw van Gaza over Libanon
Het moeras waarin Washington zich verliest, wordt verder uitgediept door de acties van haar genocidaire bondgenoot Israël. Onder de donkere vlag van ‘Operatie Eeuwige Duisternis’ voert het Israëlische leger een vernietigingsoorlog in Libanon die de gruwelijke tactieken van Gaza naadloos kopieert. Het resultaat is ontwrichtend. Meer dan een miljoen Libanezen zijn op de vlucht gejaagd. Duizenden burgers lieten het leven in bombardementen die geen onderscheid meer maken tussen militaire doelen, veilige wijken of vluchtelingenkampen.
Europese regeringsleiders veroordelen het geweld in het West-Azië hooguit met lippendienst, terwijl hun Navo-basissen draaien als een geoliede logistieke machine voor de Amerikaanse oorlogsinspanningen.
We zien hier een doelbewuste strategie om hele samenlevingen te verpulveren. Militaire analisten wijzen op de genocidale aspecten van deze doctrine: het Gaza-model wordt de blauwdruk voor de hele regio. Precies deze nietsontziende aanpak in Libanon deed eerdere pogingen tot een staakt-het-vuren stranden. Voor de zionistische haviken die dromen van een ‘Groot Israël’ is diplomatie geen optie; men streeft naar de absolute vernietiging van elke Iraanse tegenmacht in de regio.
Een generale repetitie voor de afgrond
Wapenreus Lockheed Martin draait overuren, maar slaagt er slechts met mondjesmaat in zijn productie op te schalen. Deze flessenhals in de aanvoer dwingt de regering in Washington tot drastische keuzes: de militaire leveringen voor West-Azië gaan nu noodgedwongen ten koste van de bevoorrading van Oekraïne en putten tegelijk de strategische voorraden in het Verre Oosten in snel tempo uit. En laat dat nu net de kern van het probleem zijn. Want deze hele oorlog tegen Iran is in de ogen van de Amerikaanse hardliners slechts een voorbereiding, een generale repetitie, voor de echte, grote confrontatie: die met China. En die repetitie tekent zich af als uitputtend. De reus uit Washington staat wankel op zijn voeten.
In Washington was men er rotsvast van overtuigd dat de Russische economie onder het gewicht van de westerse sancties binnen de week zou imploderen. De realiteit bleek taaier. Men dacht de Chinese technologische opmars te nekken door de export van microchips te bannen. Het tegendeel gebeurde: Beijing versnelde de uitbouw van een eigen, onafhankelijke industrie. En men maakte zichzelf wijs dat het Iraanse regime na een paar luchtaanvallen in elkaar zou stuiken. Vandaag moeten alle westerse inlichtingendiensten toegeven dat ze de krachtsverhoudingen schromelijk hebben onderschat.
De oorlog tegen Iran toont ons niet de almacht van het Amerikaanse rijk, maar het ultieme onvermogen om zich aan te passen aan een multipolaire wereld. Het imperialisme stikt in zijn eigen schulden, loopt vast in technologische overmoed en faalt moreel op alle fronten. De Straat van Hormuz is veel meer dan een knelpunt voor olietankers; het is de rotsachtige zeebodem waarop de oude, unipolaire wereldorde definitief is vastgelopen.
