De arrestatie van president Nicolas Maduro past in een VS-strategie van imperiale terugkeer in Latijns-Amerika. Cuba, Honduras, Venezuela, Colombia: de ‘Monroe-doctrine’ is terug van nooit weggeweest, aangevuld met een‘Trump-corollarium’.

Hij is verantwoordelijk voor meer dan drieduizend verdwijningen of moorden. Onder zijn bevel werden ongeveer veertigduizend mensen gemarteld; sommigen dragen daar nog steeds de gevolgen van. Het is dan ook niet verwonderlijk dat portretten van Augusto Pinochet sinds het einde van de dictatuur (1973–1990) zeldzaam waren geworden in Chili. Op 14 december 2025 maakten ze echter hun grote comeback in Santiago om de overwinning te vieren van José Antonio Kast bij de presidentsverkiezingen. Kast beroept zich trots op de generaal die destijds de staatsgreep pleegde.

Veertien jaar geleden bezetten studenten de straten van Chili tijdens de grootste demonstraties die het land sinds de terugkeer van de democratie had gekend. Ze eisten “gratis en kwalitatief hoogstaand” onderwijs en, meer in het algemeen, het einde van het neoliberale model dat was vastgelegd in de grondwet van 1980 – een erfenis van de dictatuur. Ook zij hadden hun eigen icoon. De portretten van Salvador Allende sierden de bijeenkomsten. Allende was de socialistische president van Chili die in 1970 democratisch werd verkozen, maar drie jaar later door Pinochet werd omvergeworpen. Een van de protesterende studenten, Gabriel Boric, zette Allende’s politieke carrière voort tot hij in 2022 zélf president werd van zijn land. Hij hield nooit op Allende’s naam aan te halen. Over twee maanden, op 11 maart 2026, zal Kast hem echter opvolgen. Kast won de presidentsverkiezingen van december 2025.

In 1973 steunde het Witte Huis de staatsgreep van Pinochet: “Ik zie niet in waarom we een land marxistisch zouden moeten laten worden, alleen maar omdat de bevolking onverantwoordelijk is,” rechtvaardigde Henry Kissinger destijds de VS-tussenkomst ¹. Vijftig jaar later feliciteert de Amerikaanse president Trump de Chileense president-elect Kast, die hij “gesteund” had ².

“Gesteund”? Voor Trump aan de macht kwam, had Washington zijn partijdigheid in de zaken van het subcontinent nooit zo brutaal ten toon gespreid. Maar de verklaring van de VS-president-miljardair verraste niemand. Latijns-Amerika heeft ondertussen begrepen dat de huidige bewoner van het Witte Huis veel belangstelling heeft voor het zuidelijke continent. Op 26 november waarschuwde de Amerikaanse president bijvoorbeeld op zijn platform Truth Social dat “de democratie [in Honduras] op de proef zal worden gesteld tijdens de komende verkiezingen van 30 november.” Hoewel – volgens de regels van de Nationale Kiesraad (CNE) – de verkiezingscampagne al drie dagen was afgesloten, gaf Trump de miljoenen Hondurese kiezers toch nog een niet mis te verstane steminstructie. Ze moesten stemmen voor de conservatieve zakenman Nasry “Tito” Asfura (Nationale Partij), omdat hij “de vriend van de vrijheid” was ³.

De terugkeer van Washington naar zijn oude ‘achtertuin’ moet ervoor zorgen dat “Amerika de komende decennia het sterkste, rijkste, machtigste en meest welvarende land blijft.”

Twee dagen na zijn eerste bericht verduidelijkte hij zijn standpunt nog eens extra in de vorm van een dreigement. Als zijn kandidaat de presidentsverkiezingen won, zouden de Verenigde Staten hem “volledige steun” verlenen. Als Asfura de verkiezingen verloor, zouden ze “hun geld niet verder verspillen, omdat een slechte leider alleen maar rampzalige gevolgen kan hebben voor een land.”

Washington heeft zijn militaire aanwezigheid in Midden-Amerika geconcentreerd in het noordwesten van Tegucigalpa, de hoofdstad van Honduras, een land aan de Caribische Zee.

De luchtmachtbasis Soto Cano huisvest de Joint Task Force-Bravo, een gezamenlijke groep van beide landen, die permanent meer dan vijfhonderd Amerikaanse soldaten inzet voor (theoretisch) humanitaire missies, veiligheidstrainingen en voor de strijd tegen drugshandel. Begin 2025 dreigde de linkse presidente Xiomara Castro deze samenwerking te beëindigen uit protest tegen het uitzettingsbeleid van Trump, waarvan tienduizenden Hondurezen het slachtoffer zouden zijn. Vandaar de wraakzuchtige berichten van Trump…

“Niks, noppes en niks!”

Voor het geval sommige Hondurezen het niet goed begrepen hadden, kregen meer dan 90.000 van hen tussen 27 en 29 november berichten op hun telefoon. Alle bestemmelingen hadden een nationale bankrekening waarop remesas werden overgemaakt. Remesas zijn de sommen die door migranten vanuit de VS naar hun familieleden worden overgemaakt. Een link in die sms’jes leidde hen naar een audiobericht. Daarin werd hen meegedeeld dat, als Rixi Moncada (van dezelfde partij als Castro) tot president zou worden verkozen, zij vanaf december geen remesas meer zouden ontvangen.

In Honduras bestaat meer dan een kwart van het bruto binnenlands product (bbp) uit geld dat wordt overgemaakt door de ongeveer twee miljoen Hondurezen die in Noord-Amerika wonen en werken ⁴. Op 1 december 2025 gebeurde dan ook het wonder: hoewel hij in de peilingen als verliezer uit de bus kwam, werd de ‘vriend’ van Trump tot winnaar uitgeroepen. De andere kandidaten verwierpen de uitslag.

Vanaf september 2025 bouwden de Verenigde Staten de grootste marinevloot op in de Caraïbische regio sinds de Cubacrisis van 1962

Maar Trump is gerustgesteld. Hij beschouwt de dames Castro en Moncada immers als handlangers van Nicolás Maduro en hij was bang dat de Bolivariaanse president “en zijn narcoterroristen (…) een ander land zouden kunnen veroveren, zoals ze dat hebben gedaan met Cuba, Nicaragua en Venezuela.” Sinds september 2025 concentreren de Verenigde Staten de grootste marinevloot in de regio sedert de rakettencrisis in Cuba in 1962 ⁵. Volgens de Amerikaanse president, wiens regering een hybride oorlog voert tegen Caracas, zijn de dagen van de chavistische leider “geteld” (Politico, 9 december 2025). Hij hoopt dat zijn val ook die van het “Cubaanse regime” zal versnellen.

Naast de financiële en economische sancties die Venezuela verstikken, wordt er ook een mediacampagne gevoerd om Maduro in een kwaad daglicht te stellen – iets wat zowel in het land zelf als in de regio wordt betwist. Washington legt Caracas nu een maritieme olieblokkade op. De Central Intelligence Agency (CIA) heeft toestemming gekregen om geheime operaties uit te voeren met het oog op mogelijke interventies op het grondgebied, en de Amerikaanse marine intensiveert haar bombardementen op zee tegen ‘drugboten’. Deze operaties, die door de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties ⁶ als “buitengerechtelijke executies” worden bestempeld, hebben (op 18 december 2025) al aan meer dan honderd mensen het leven gekost.

Al deze inmengingen hebben niet tot enige kritiek geleid vanuit de westerse regeringen. Die zijn over het algemeen nochtans snel met het veroordelen van militaire agressie of verkiezingsmanipulatie… zolang ze aan Moskou kunnen worden verweten.

De VS-strategie werkt. Bij de Argentijnse parlementsverkiezingen (26 oktober) had de Amerikaanse president ook al economische en financiële chantage toegepast. Die was vergelijkbaar met de methode waarmee hij de Hondurezen had ‘overtuigd’. Als de kandidaat van het Witte Huis, Javier Milei, won, zou hij Buenos Aires overspoelen met financiering en investeringen. Als dat niet het geval was, zou hij het land in de steek laten en er het leven moeilijk maken door de bilaterale hulp stop te zetten, door de douanerechten te verhogen en door de toegang tot de Amerikaanse markt af te sluiten…

De peilingen hadden hem een nipte overwinning voorspeld, maar Trumps libertaire bondgenoot won uiteindelijk de verkiezingen met een ruime voorsprong op de peronistische oppositiekandidaat.

Conservatieve, religieuze en traditionalistische stromingen profiteren van de algemene economische achteruitgang om een reactionaire visie te ontwikkelen over de maatschappelijke plaats van vrouwen

Washington beschikt over tal van instrumenten om druk uit te oefenen op, of om vergeldingsmaatregelen te nemen tegen, Latijns-Amerikaanse landen. Via die druk kan het zijn invloed in deze landen vergroten. De gebruikte methodes zijn daarbij vaak minder opvallend dan directe politieke inmenging of berichten op Truth Social of extraterritoriale sancties (tegen Cuba, Nicaragua, Venezuela). Al bij al zijn het vooral de repressieve handelsmaatregelen van de VS-regering die de staten in de regio verlammen. De meeste Latijns-Amerikaanse landen proberen dan ook de toorn van Trump te vermijden en te ‘onderhandelen’ in de hoop dat bepaalde douanerechten worden versoepeld of opgeheven.

Washington beschikt over tal van instrumenten om druk uit te oefenen op, of vergeldingsmaatregelen te nemen tegen Latijns-Amerikaanse landen. Via die druk kan het zijn invloed in deze landen vergroten. De gebruikte methodes zijn daarbij vaak minder opvallend dan directe politieke inmenging of berichten op Truth Social of extraterritoriale sancties (tegen Cuba, Nicaragua, Venezuela). Al bij al zijn het vooral de repressieve handelsmaatregelen van de VS-regering die de staten in de regio verlammen. De meeste Latijns-Amerikaanse landen proberen dan ook de toorn van Trump te vermijden en te ‘onderhandelen’ in de hoop dat bepaalde douanerechten worden versoepeld of opgeheven.

In naam van de strijd tegen de drugshandel dreigen de Verenigde Staten regelmatig met ingrepen in Mexico. Het land kreeg een heffing opgelegd van 25 % op zijn export van producten die buiten de handelsovereenkomst vallen tussen de drie meest noordelijke staten van het continent (de USMCA, United States-Mexico-Canada Agreement). Op staal en aluminium lopen die heffingen zelfs op tot 50 %. De regering van Claudia Sheinbaum moet dagelijks het hoofd bieden aan dreigingen vanuit Washington dat zwaait met mogelijke extra sancties. Die sancties zouden er kunnen komen in het kader van de strijd tegen illegale migratie of die tegen de handel in drugs. De VS eisen van Mexico ook dat het de Chinese export naar de VS via de USMCA vermindert. Ze claimen een grotere toevoer van zoet water… Op 1 juli 2026 gaat de periodieke herziening van de USMCA van start (in 2020 ondertekend voor een periode van zestien jaar). De Mexicaanse presidente wil, voor het zover is, een zo gunstig mogelijk onderhandelingsklimaat creëren. Omdat de overeenkomst via de USMCA tot 2042 aan de VS-markt is gekoppeld, is ze van vitaal belang voor de Mexicaanse economie. Tijdens die onderhandelingen zal o.m. worden beslist of de lopende overeenkomsten al dan niet worden verlengd.

In juli 2025 werd de Braziliaanse economie getroffen door de hoogste douanerechten (50 %) die Trump ooit aan een land oplegde (met uitzondering van China, begin 2025).  De Amerikaanse president wilde daarmee de Braziliaanse autoriteiten verplichten zijn bondgenoot, Jair Bolsonaro, vrij te laten. Bolsonaro was immers veroordeeld voor een poging tot staatsgreep. Na weken van moeizame onderhandelingen kon Brasília een vrijstelling of een drastische verlaging van deze heffingen bedingen op tal van landbouwproducten (rundvlees, koffie, cacao, fruit, enz.). De VS-vrees voor binnenlandse inflatie bleek tijdens het overleg een flinke ruggensteun voor de Brazilianen.

Washington kan nu rekenen op de steun van tal van landen, zelfs van die waarvan Peking de eerste of tweede handelspartner is

Onder al deze omstandigheden is het moeilijk en riskant om de Amerikaanse president ook nog eens op een ander dossier (Venezuela) te gaan tegenwerken. Landen als Brazilië en Mexico hebben overigens al politieke bemiddeling aangeboden. De VS-inmenging bij de verkiezingen, de oorlogszuchtige escalatie tegen Venezuela en het vooruitzicht van een door Washington veroorzaakte omverwerping van Maduro (economisch of militair) zouden allemaal tot formele veroordelingen kunnen leiden. Toch vermijden de belangrijkste regionale machten het om zich frontaal – en zeker niet gezamenlijk – tegen Trump te keren. Tot groot ongenoegen overigens van de Colombiaanse president Gustavo Petro. Hij is ongetwijfeld “de volgende op de lijst” van zijn VS-ambtgenoot in diens zogenaamde strijd tegen de drugshandel (Politico, 10 december). De linkse Colombiaanse leider is tot maart 2026 voorzitter van de Gemeenschap van alle Latijns-Amerikaanse en Caribische Staten (Celac).

“Ik ben voorzitter van de Celac (…). Op dit moment levert dat drie dingen op: niks, noppes en niks,” verklaarde hij tijdens een persconferentie op 11 december 2025. Hij verwees daarbij naar het uitblijven van enige reactie van de landen uit de regio op de aanvallen van de Amerikaanse president.

Welk plan schuilt er achter Trumps offensief? Een deel van het antwoord is te vinden in het nationale document over het VS-veiligheidsbeleid dat het Witte Huis op 5 december 2025 publiceerde ⁷. De terugkeer van Washington naar zijn oude ‘achtertuin’ moet ervoor zorgen “dat Amerika de komende decennia het sterkste, rijkste, machtigste en meest welvarende land blijft.” Die zin illustreert een openlijk imperialistisch doel: Latijns-Amerika moet bijdragen aan de wederopbouw, de versterking en de ontwikkeling van de productieve, technologische, strategische en militaire capaciteiten van de Verenigde Staten. Washington heeft Latijns-Amerika nodig om een ‘machtsevenwicht’ te kunnen behouden met andere erkende grootmachten, in de eerste plaats met China en Rusland.

Kortom, de VS-visie op internationale betrekkingen is gebaseerd op het primaat van de interstatelijke machtsverhoudingen (wat samenwerking niet uitsluit) en op de erkenning van de invloedssferen van elke supermacht. Washington beweert dat het zijn concurrenten niet wil aanvallen. Het zal hun expansie in het ‘westelijk halfrond’ (dat wil zeggen, in zijn strategische terminologie, het hele Amerikaanse continent) echter niet tolereren. Het zal evenmin enige concurrentie vergemakkelijken door zich zwak op te stellen.

In het algemeen is “het doel van het nationale veiligheidsbeleid het beschermen van de fundamentele nationale belangen [van de Verenigde Staten], waarbij bepaalde prioriteiten de regionale grenzen overschrijden.” Om deze veiligheid te waarborgen, hoopt Washington te kunnen heersen van Groenland tot Vuurland.

“Het herstel van de Amerikaanse suprematie”

De Republikeinse president neemt de bekende principes van de ‘Monroe-doctrine’ over. Die visie is genoemd naar president James Monroe (1817-1825). In 1823 was Monroe de eerste VS-president die Latijns-Amerika aanwees als de exclusieve invloedssfeer die zijn land toekwam. Hij verbood er elke nieuwe Europese kolonisatiepoging of interventie. In 1904 gaf president Theodore Roosevelt deze theorie een meer specifieke invulling. Hij stelde dat de Verenigde Staten in het westelijk halfrond, binnen het kader van de Monroe-doctrine, zich soms genoodzaakt zouden kunnen zien om – zelfs tegen hun wil – op te treden als internationale politiemacht. Zij zouden dat moeten doen van zodra er sprake was van ernstige misstanden of bestuurlijke onmacht. Deze opvatting staat sindsdien bekend als het ‘Roosevelt-corollarium’. Vandaag voegt het recente document over de nationale VS-strategie een ‘Trump-corollarium’ toe aan de reeds bestaande doctrine.

Voor het Witte Huis heeft de Chinese dreiging de Europese vervangen. Vandaag worden de ‘communistische’ of ‘narcoterroristische’ staten in Latijns-Amerika verantwoordelijk geacht voor “ernstige misstanden of bestuurlijke onmacht”. Volgens het officiële strategiedocument gaat het om “het herstellen van de Amerikaanse dominantie in het westelijk halfrond; het beschermen van [het] nationale grondgebied en [de] toegang tot belangrijke geografische gebieden in de hele regio. (…) We zullen concurrenten van buiten het westelijk halfrond verhinderen om in ons halfrond troepen, strategisch vitale activa of andere bedreigende capaciteiten te stationeren, te bezitten of te controleren.” China wordt nergens bij naam genoemd, maar is in elke zin aanwezig. Pekings commerciële, financiële en technologische greep op Latijns-Amerika wordt zowel gedetailleerd beschreven als impliciet aan de kaak gesteld.

Om China tegen te gaan, pleit de Amerikaanse president voor een nieuwe ‘handelsdiplomatie’ ten aanzien van de landen van ‘zijn’ subcontinent. Hij maant ze aan om, zowel in eigen land als in hun buitenlands beleid, de richtlijnen van Washington op te volgen. Omdat Latijns-Amerika “talrijke strategische hulpbronnen” bevat die de Verenigde Staten nodig hebben (koolwaterstoffen, basisgrondstoffen, landbouwproducten, infrastructuur en geografische locaties), kunnen de landen van dit continent bijdragen aan “de versterking van de kritieke toeleveringsketens in dit halfrond (…). Zij zullen de afhankelijkheid van Washington verminderen en de economische veerkracht [van de VS] vergroten.” Het document roept alle regeringen uit Latijns-Amerika op om van de Verenigde Staten “hun voorkeurspartner” te maken. Wie hieraan gehoor geeft, zal worden beloond. Wat de eigenzinnigen betreft: de supermacht zal “ze (met verschillende middelen) ontmoedigen om met anderen samen te werken.”

Tegen de communistische hydra

Washington kan nu al rekenen op de steun van tal van Latijns-Amerikaanse landen, zelfs van diegene waarvan Peking de eerste of tweede handelspartner is. Vandaag worden al heel wat Latijns-Amerikaanse landen geregeerd door conservatieve, extreemrechtse of van Washington afhankelijke leiders. Het gaat o.m. om Argentinië (Milei), Bolivia (Rodrigo Paz), Chili (Kast), Costa Rica (Rodrigo Chaves), El Salvador (Nayib Bukele), Ecuador (Daniel Noboa), Honduras (Asfura), Guatemala (Bernardo Arévalo), Guyana (Mohamed Irfaan Ali), Panama (José Raúl Mulino), Paraguay (Santiago Peña) en de Dominicaanse Republiek (Luis Abinader). Zij voldoen allemaal aan Trumps strategische eisenplan.

Volgens Washingtons nieuwe nationale veiligheidsstrategie gaat het om het “herstellen van de Amerikaanse dominantie in het westelijk halfrond.” China wordt er nergens bij naam genoemd, maar is in elke zin aanwezig

Sommigen zijn zelfs overijverig. Bukele (El Salvador) stelt zijn centrum voor terrorismebestrijding (Cecot) helemaal ter beschikking om migranten op te sluiten die uit de Verenigde Staten zijn gezet omdat ze ‘gevaarlijk’ waren. De presidenten van Argentinië, Ecuador – de belangrijkste regionale hubs voor de export van Colombiaanse cocaïne – Guyana, Paraguay, de Dominicaanse Republiek en Trinidad en Tobago (gelegen op elf kilometer van Venezuela) nemen deel aan de internationale coalitie tegen drugshandel die door minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio is opgezet. Ze steunen allemaal Washingtons beleid tegen Caracas. Ze stellen hun grondgebied, infrastructuur en luchtruim ter beschikking van de Verenigde Staten voor ‘Operation Southern Spear’, een operatie die officieel tot doel heeft de drugskartels in het gebied te ontmantelen.

De grootste wereldmacht is al maanden bezig met haar militaire hervestiging op het hele subcontinent. Washington doet dat door middel van talrijke hernieuwde, geactualiseerde of recent afgesloten overeenkomsten ⁸. Ondertussen maken de bases in Guantánamo (Cuba), Puerto Rico, de Amerikaanse Maagdeneilanden, Grenada, Aruba en Curaçao (op tachtig kilometer van Venezuela) het Caribische VS-dispositief compleet. Curaçao diende, niet zo toevallig, als doorvoerpunt voor María Corina Machado toen ze uit Venezuela werd geëvacueerd om op 10 december 2025 in Oslo haar Nobelprijs voor de Vrede in ontvangst te gaan nemen. Voor deze gelegenheid waren ook de presidenten Mulino (Panama), Milei (Argentinië), Peña (Paraguay) en Noboa (Ecuador) naar Oslo gekomen. Met hun aanwezigheid betoonden ze niet alleen hun solidariteit met Machado, maar verzekerden ze Trump ook van hun volgzaamheid.

Rechts wint terrein in heel Latijns-Amerika. In steeds meer specifieke nationale contexten krijgen hun radicale polen meer invloed of winnen ze rechtstreeks de verkiezingen. Overal worden de ‘staatslui’ van gisteren – denk aan de Argentijn Mauricio Macri (2015-2019) of aan de Chileen Sebastián Piñera (2010-2014 en 2018-2022) – overschaduwd door figuren die putten uit een meer ideologisch register. De nieuwkomers hoeven niet langer te beschikken over de capaciteiten van hun neoliberale voorgangers-managers. Volgens de nieuwe rechtse leiders in Latijns-Amerika is vandaag (vooral) het moment gekomen om de communistische hydra te verslaan.

Dat verrast, omdat die ‘communistische hydra’ sinds het einde van de dictaturen in Latijns-Amerika nooit zwakker stond. Hoewel rechts luidkeels waarschuwt voor de ‘rode’ dreiging, profiteert het vooral van het slijtageproces van de progressieve regeringen die er al jaren aan de macht zijn. Het gaat dan met name om de progressieve regeringen die de macht veroverden na de internationale financiële crisis van 2008 en na de Covid-19-pandemie.

De gecombineerde effecten van beide crises werden door de linkse partijen aangepakt met sociaal-economische middelen; dat wil zeggen: het ontbrak ze aan de wil om ambitieuze structurele hervormingen door te voeren. Die politiek heeft de Latijns-Amerikaanse samenlevingen blijvend geschaad. Zij heeft bijgedragen tot het ontstaan van een sterke wrok tegen de staat als instelling en tegen de politieke leiders die met deze pijnlijke periodes worden geassocieerd. Zo pakken de resultaten van de progressieve regeringen in de meeste van deze landen bijzonder bedroevend uit wat de bestrijding van de criminaliteit betreft. Het criminaliteitsfenomeen heeft zich in de regio helaas onmiskenbaar geïntensiveerd.

Maar ook andere factoren dragen bij aan de opkomst van rechts. Sinds het einde van de gezondheidscrisis zijn er tal van economische activiteiten ontstaan in de vorm van zelfstandig ondernemerschap, met name in diensten via digitale platforms (vervoer, horeca, import-export, enz.). Die groei vindt plaats in economieën waar de informele sector bijna één op de twee werknemers tewerkstelt. In sommige landen, zoals Bolivia, Ecuador en Peru, loopt dat zelfs op tot meer dan 70 % ⁹. Vooral in de steden werden jonge mannen en vrouwen hierdoor getroffen. De toename van zelfstandig ondernemerschap voedt de tendensen tot sociaal en politiek individualisme en leidt tot fragmentatie van het electoraat. De afwijzing van de zittende politici wordt steeds radicaler naarmate de kansen op sociale vooruitgang afnemen ¹⁰.

Ten slotte is de feminisering van de Latijns-Amerikaanse samenlevingen sinds het begin van de jaren 2000 in een stroomversnelling gekomen (demografische meerderheid, betere toegang tot hoger onderwijs en de arbeidsmarkt, vooruitgang op het gebied van individuele en collectieve rechten, met name op seksueel en reproductief gebied, …). Conservatieve, religieuze en traditionalistische stromingen profiteren van de algemene economische achteruitgang om een reactionaire visie te ontwikkelen over de maatschappelijke plaats van vrouwen. Zo spelen ze de radicale rechtse partijen in de kaart.

In 2026 vinden er nieuwe verkiezingen plaats in belangrijke landen in de regio: Brazilië (oktober), Colombia (maart en mei), Costa Rica (februari en april) en Peru (april). In twee van deze landen, Brazilië en Colombia, zullen progressieve regeringen hun staat van dienst verdedigen tegen een machtige en ‘wraakzuchtige’ rechtse oppositie. Alles wijst erop dat de Latijns-Amerikanen de komende maanden veel berichten van Trump zullen ontvangen…

Vertaling van Christophe Ventura, “M. Trump, Pirate des Caraïbes. Cuba, Honduras, Venezuela, Washington à l’offensive”, Le Monde Diplomatique, januari 2026. Lava Media maakt deel uit van Les éditions internationales van Le Monde Diplomatique. Maandelijks publiceren we in Nederlandse vertaling drie artikelen uit het Franse maandblad. Vertaling: Jan Reyniers.

1. Aangehaald door Grace Livingstone in America’s Backyard: The United States and Latin America From the Monroe Doctrine to the War on Terror, Zed Books, New York, 2009.
2. Francisco Sánchez, « Donald Trump reacciona al triunfo de José Antonio Kast en Chile y su mensaje ya da la vuelta al mundo », 15 december 2025, AS Chile.
3. Zie Maurice Lemoine, « Au Honduras, la gauche défend son bilan », Le Monde diplomatique, november 2025.
4. « Honduras ha recibido más de 11.000 millones de dólares en remesas, un 13,9 % más que 2024 », 10 december 2025, La Prensa.
5. Riley Mellen, « Satellite data reveals how the US Navy is deployed near Venezuela », The New York Times, 21 november 2025.
6. « ONU acusa a EEUU de violar el derecho internacional con los ataques a embarcaciones en el Caribe y el Pacífico », 31 octobee 2025, El Nacional.
7. « National security strategy of the United States of America » (PDF), 5 december 2025.
8. Zie Vincent Ortiz, « Les États-Unis chez eux en Équateur ? », Le Monde diplomatique, december 2025.
9. « Panorama laboral 2025. América latina y el Caribe », Organisation internationale du travail, 11 december 2025.
10. Zie Maëlle Mariette en Franck Poupeau, « Pourquoi la droite revient en Bolivie », Le Monde diplomatique, november 2025.